| تعداد نشریات | 282 |
| تعداد نشریات سازمان | 80 |
| تعداد شماره‌ها | 3,266 |
| تعداد مقالات | 36,097 |
| تعداد مشاهده مقاله | 55,343,530 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 94,297,562 |
امکان سنجی فنی و اقتصادی استفاده از شعله افکن در کنترل علف های هرز مزارع پنبه | ||
| پژوهش های پنبه ایران | ||
| دوره 14، شماره 1، شهریور 1405، صفحه 41-59 اصل مقاله (839.97 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22092/ijcr.2026.372838.1257 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد علی به آئین* ؛ عبدالرسول شیروانیان | ||
| مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی فارس | ||
| چکیده | ||
| سابقه و هدف: استفاده از شعله‌افکن به عنوان یک روش غیرشیمیایی در کنترل علف‌های هرز، موجب کاهش مصرف علفکش‌ها و خطرات زیست‌محیطی ناشی از مصرف بی‌رویه سموم و همچنین جلوگیری از مقاوم‌شدن علف‌های هرز به علفکش‌ها می‌شود. این تحقیق با هدف مقایسه روش‌های شیمیایی و تلفیقی در استفاده از شعله‌افکن و علفکش و تاثیر آن بر علف‌های هرز در مزارع پنبه اجرا شد. مواد و روش‌ها: آزمایش در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با هشت تیمار و چهار تکرار اجرا شد. استفاده از علفکش تریفلورالین به مقدار 5/2 لیتر بر هکتار (T)، استفاده از علفکش تریفلورالین به مقدار 5/2 لیتر برهکتار + یک بار وجین در هفته هشتم پس از کاشت (T+H)، استفاده از علفکش تریفلورالین به مقدار 5/2 لیتر برهکتار + شعله‌افکن در ارتفاع 40 سانتی‌متر بوته پنبه (T+F40)، استفاده از شعله‌افکن در ارتفاع 20 سانتی‌متری بوته پنبه (F20)، استفاده از شعله‌افکن در ارتفاع 40 سانتی‌متری بوته پنبه (F40)، دو بار استفاده از شعله‌افکن در ارتفاع 20 و 40 سانتی‌متری بوته پنبه (F20+F40) و عدم کنترل علف‌های هرز (NC)، به عنوان تیمارهای آزمایشی بودند. در هر کرت، متغیرهای شاخص کنترل علف‌های هرز، وزن خشک علف‌های هرز، نسبت بوته‌های آسیب‌دیده پنبه در اثر استفاده از شعله‌افکن، ارتفاع بوته و عملکرد وش پنبه اندازه‌گیری و تجزیه و تحلیل اقتصادی تیمارها به روش تحلیل نهایی نسبت منفعت به هزینه انجام شد. یافته‌ها: وزن خشک علف‌های هرز در تیمارهای F40، F20+F40، T+F40 و T+H، از نظر آماری اختلاف معنی‌داری در سطح 5 درصد نداشت. بیشینه شاخص کنترل علف‌های هرز در تیمار F20 با 50/73 درصد به دست آمد که با تیمار T+F40 با 68/64 درصد در یک گروه آماری قرار گرفتند. نتایج نشان داد که تیمار F20، آسیب به بوته‌های پنبه را نسبت به تیمار F40، افزایش داد. در بین تیمارهای استفاده از شعله‌افکن، بیشترین مقدار عملکرد وش پنبه مربوط به تیمار F40 با 3750 کیلوگرم بر هکتار بود که با تیمار T+F40 با 3650 کیلوگرم بر هکتار اختلاف معنی‌داری در سطح 5 درصد نداشت. نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که کاربرد شعله‌افکن در ارتفاع 40 سانتی‌متری نسبت به 20 سانتی‌متری بوته‌های پنبه، به دلیل آسیب کمتر به بوته و کنترل موثر علف‌های هرز، ارجحیت دارد. در بین تیمارهای استفاده از علفکش و شعله‌افکن، بیشترین عملکرد وش پنبه در تیمارهای T+H و F40 به ترتیب با 4250 و 3750 کیلوگرم بر هکتار بود. از نظر اقتصادی نیز بازده ناخالص این دو تیمار در رتبه اول و دوم قرار داشت. بنابراین، در صورت نادیده گرفتن ملاحظات زیست محیطی، تیمار T+H و در صورت در نظر گرفتن این ملاحظات، تیمار F40 توصیه می‌شود. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| بوته آسیب دیده؛ علفکش؛ عملکرد؛ نسبت منفعت به هزینه | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Technical and economical feasibility of using flamer for weed control on cotton farms | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Mohammad-Ali Behaeen؛ Abdoulrasool Shiravanian | ||
| Research and Training Center for Agriculture and Natural Resources in Fars province | ||
| چکیده [English] | ||
| Background and objectives: Using a flamer as a non-chemical method of weed control reduces herbicide use, environmental risks arising from excessive chemical application, and the development of herbicide-resistant weeds. The aim of this study was to compare chemical weed control with integrated methods that combine a flamer and herbicide, and to evaluate their effects on weeds in cotton. Materials and methods: The experiment was conducted as a randomised complete block design (RCBD) with eight treatments and four replications: use of trifluralin herbicide at a rate of 2.5 L/ha (T); trifluralin herbicide at 2.5 L/ha plus one hand weeding in the eighth week after planting (T+H); trifluralin herbicide at 2.5 L/ha plus flamer treatment when cotton plants were 40 cm high (T+F40); flamer treatment when cotton plants were 20 cm high (F20); flamer treatment when cotton plants were 40 cm high (F40); flamer treatment twice, when cotton plants were 20 and 40 cm high (F20+F40); full-season hand weeding (H); and no weed control throughout the growing season (NC). In each plot, variables such as weed control index, dry weed weight, the rate of cotton plants damaged by flamer use, plant height, and cotton yield were measured, and the economic performance of treatments was evaluated using marginal benefit–cost ratio analysis. Results: The dry weight of weeds in treatments F40, F20+F40, T+F40, and T+H did not differ significantly at the 5% level. The maximum weed control index was obtained in treatment F20, with 73.5%, which was in the same statistical group as treatment T+F40, with a weed control index of 64.68%. The results also indicated that treatment F20 caused more damage to the cotton plants than treatment F40. Among the treatments in which the flamer was used, the highest yield was achieved with treatment F40, at 3750 kg/ha, which did not differ significantly from treatment T+F40, with a yield of 3650 kg/ha at the 5% level. Conclusion: The results of this study showed that using the flamer at a height of 40 cm above the cotton plant is preferable to using the flamer at a height of 20 cm above the cotton plants, due to less plant damage and more effective weed control. Among the treatments in which herbicide and flamer were used, the maximum yields were obtained with treatments T+H and F40, at 4250 and 3750 kg/ha, respectively. Economically, the gross margins of treatments T+H and F40 ranked first and second. Therefore, if environmental considerations are ignored, treatment T+H is recommended, and if these considerations are taken into account, treatment F40 is recommended. | ||
| کلیدواژه‌ها [English] | ||
| Damaged plant, herbicide, yield, benefit cost ratio | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 10 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 10 |
||