سیب‌زمینی یکی از محصولات مهم استان همدان می‌باشد که هر ساله سطح قابل ملاحظه‌ای از اراضی استان به کشت این محصول اختصاص می‌یابد. نظام ریشه‌ای سیب ­زمینی ضعیف و دارای نیاز آبی بالا است و به فشردگی خاک نیز حساس می ­باشد (1). هم‌چنین در بیش‌تر مزارع سیب­ زمینی برای آبیاری از سامانه بارانی استفاده می­ شود لذا اگر فشار آب پاش­ها تنظیم نباشد یا خاک متراکم باشد، آب به‌خوبی در خاک نفوذ نکرده و رواناب ایجاد می ­شود که باعث از دسترس خارج شدن آب و فرسایش خاک می‌شود (کاهش منابع آبی و فرسایش خاک در ایران یک مشکل زیست‌محیطی بزرگ است). فشردگی خاک باعث کاهش عملکرد و افزایش غده ­های بدشکل می ­شود که در نهایت باعث کاهش درآمد کشاورزان می­ شود (2). بنابراین اگر با خاک ­ورزی بین ردیف‌های کاشت خاک اطراف ریشه (بین ردیف­ها) نرم شود، باعث توسعه نفوذ ریشه و غده در خاک شده و نفوذ آب به خاک نیز افزایش می ­یابد. این امر در نهایت باعث افزایش عملکرد سیب زمینی، تولید سیب­زمینی بازارپسند و افزایش بهره وری آب خواهد شد که از نظر اقتصادی و مسائل زیست‌محیطی حائز اهمیت است.