محدودیت بارش سالیانه (کمتر از 350 میلیمتر)، توزیع نامناسب زمانی بارندگی و اهمیت اقتصادی سیبزمینی در استان همدان، ضرورت بررسی راهکارهای بهبود بهرهوری مصرف آب را مطرح میکند. در این راستا، کشت تأخیری سیبزمینی و استفاده از آبیاری قطرهای با آرایش کاشت مناسب بهصورت پشتههای تلفیقشده از اقدامات ممکن در افزایش بهرهوری مصرف آب میباشد. مطالعات پیشین نشان داده است که در شرایط مشابه، آبیاری قطرهای میتواند نسبت به آبیاری بارانی موجب افزایش بهرهوری مصرف آب شود. هرچند میزان این افزایش به شرایط اقلیمی، مدیریت مزرعه و ویژگیهای خاک وابسته است (3، 5). بیش از 80 درصد سطح زیرکشت سیبزمینی استان تحت سامانه بارانی آبیاری میشوند. بالا رفتن شدت تبخیر به بیش از 30 میلیمتر در ماههای تیر و مرداد همراه با وزش بادهای تند، منجر به کاهش راندمان آب آبیاری در سیبزمینی و بهویژه در سامانه بارانی میشود. هر دو این عوامل (کشت در خردادماه و سامانه آبیاری بارانی) شرایطی را ایجاد میکنند که از قابلیت ذخیرهسازی و عملکرد نهایی سیبزمینی کاسته شده و عملاً گیاه سیبزمینی با ناهنجاری رشدی نیز مواجه بوده و در نتیجه بر میزان مصرف آب افزوده شده و از بهرهوری آن بهشدت کاسته میشود (3 و 4). با انجام کشت تأخیری (20 تا 25 تیرماه)، از برخورد زمان غدهزایی سیبزمینی با بروز تنش دمایی در منطقه جلوگیری بهعمل آمده و با سامانه آبیاری قطرهای بهصورت پشته تلفیقشده از میزان شدت تبخیر نیز کاسته شده و بر عملکرد و کیفیت غدههای تولیدی افزوده میشود (3). از اینرو، بررسی اثر تغییر تاریخ کاشت و استفاده از سامانههای آبیاری با کارایی بالاتر از جمله: آبیاری قطرهای با آرایش کاشت مناسب، بهعنوان راهکاری ذاتی برای کاهش تنشهای محیطی و بهبود عملکرد محصول ضروری به نظر میرسد.