مصرف کود بدون آزمون خاک ممکن است بیش از حد نیاز محصول سیب­زمینی باشد؛ در این صورت هزینه تولید افزایش یافته و اثرات سوء آن در غده سیب­زمینی، خاک و آب باقیمانده و احتمال آلودگی این منابع را پدید می­آورد. از طرف دیگر ممکن است کود مصرفی بدون آزمون خاک، کم‌تر از حد نیاز محصول سیب­زمینی باشد و موجب کاهش عملکرد شود. هم‌چنین انتخاب نادرست نوع کود مصرفی، سبب کاهش کمی و کیفی محصول تولیدی خواهد شد و در این صورت کشاورز زیان خواهد دید. اشتباه در مصرف به‌موقع کود و نحوه کودپاشی نیز باعث می‌شود، انتظاری که از کارایی جذب کود مد نظر است، محقق نشود. بنابراین لازم است که قبل از کشت، حتماً آزمون خاک انجام شود، تا تشخیص کمبود عناصر غذایی در خاک و توصیه کودی لازم براساس آزمون خاک صورت گیرد (1 و 4). به‌علاوه در مواردی لازم است متناسب با قابلیت اراضی و شرایط مزرعه، نوع و الگوی کشت تغییر یابد و حتی در صورت نیاز، کاربری زمین تغییر کند. با توجه به مطالب ذکر شده، بهینه­سازی تولید محصول، محافظت از محیط­زیست در برابر آلودگی ناشی از آبشویی کودهای محلول در آب به­ویژه کودهای نیتروژنه، کمک به تشخیص مشکلات کمبود عملکرد سیب‌زمینی، بهبود تعادل تغذیه­ای مزرعه و صرفه‌جویی در مصرف کود، از مهم‌ترین اهداف آزمون خاک و آب است. با تحقق این اهداف ضمن تولید محصول سالم، بهبود میزان عملکرد و افزایش بهره­وری آب و جذب مواد کودی حاصل خواهد شد (2 و 3). یکی دیگر از آزمون­های مهمی که در کشاورزی حائز اهمیت می­باشد، تجزیه اندام­های گیاه و به­ویژه برگ و محصول تولیدی است که در مواردی از جمله: عدم انجام آزمون خاک قبل از کاشت، ظهور علائم کمبود عناصر غذایی گیاه در طول فصل رشد، بررسی کارایی کود مصرفی و میزان جذب آن توسط گیاه، تعیین حدود بحرانی عناصر غذایی در گیاه و اندازه‌گیری بعضی ترکیبات ویژه موجود در گیاه مانند: نیترات و فلزات سنگین، ضروری است (3). سیب­زمینی جزء محصولات زراعی پرنیاز به عناصر غذائی بوده و میزان جذب سه عنصر غذائی نیتروژن، فسفر و پتاسیم متناسب با مرحله رشد گیاه، متفاوت است. بیشینه نیاز به پتاسیم در مرحله پرشدن غده اتفاق می­افتد و جذب پتاسیم حتی تا مرحله بلوغ هم ادامه می­یابد، درحالی­که جذب نیتروژن و فسفر در اواسط مرحله پرشدن غده بسیار کند می­شود و در پایان این مرحله متوقف می­شود (5 و 7). نشانه واضح شروع مرحله پرشدن غده در بخش هوایی، گلدهی سیب­زمینی است و این دو مرحله هم­زمان اتفاق می­افتند. غده­های سیب­زمینی در این مرحله حساس رشدی، به­طور میانگین در هر روز به 5/4 کیلوگرم نیتروژن، 3/0 کیلوگرم فسفر و 6 کیلوگرم پتاسیم در هکتار نیاز دارند و نیاز غده‌ها به پتاسیم در این مرحله بسیار بالاست. تولید عملکرد در این مرحله از رشد سیب­زمینی به روزانه 000,1 تا 500,1 کیلوگرم در هکتار نیز می‌رسد، بنابراین خیلی مهم است که عناصر غذایی ضروری با نسبت مناسب و اندازه کافی براساس آزمون خاک در اختیارگیاه قرار گیرند.

میزان توصیه کودی علاوه بر موارد ذکرشده به نوع رقم و میزان عملکرد در واحد سطح نیز بستگی دارد (8). همان­طور که در جدول 1 مشخص است، سیب­زمینی جزء محصولات پرنیاز به عناصر غذایی است و برای تولید 67 تن در هکتار سیب­زمینی باید حدود 340 کیلوگرم نیتروژن، 45 کیلوگرم فسفر و 350 کیلوگرم پتاسیم و هم‌چنین مقادیر زیادی عناصر غذایی پرمصرف ثانویه نظیر: کلسیم، منیزیم و گوگرد و عناصرغذایی کم­مصرف نظیر: آهن، روی، مس و منگنز جذب شود. اگر این عناصر به‌موقع تأمین نشوند یا خاک مورد استفاده قدرت تأمین عناصر غذایی مورد نیاز را نداشته باشد، عملکرد حتماً کاهش می­یابد و کیفیت محصول افت می­کند.